Simboloxía
Para xudeos e cristiáns:
“E dixo Deus: «Haxa luz!» E houbo luz ” (Xénese 1,3).
É a luz, a primeira chispa que xurde da vontade e amor de Deus.
A luz foi o primeiro don de Deus, a súa primeira creación.
AS CANDEAS
Chámanse cirios ou candeas de cera ás que se acenden nas cerimonias relixiosas.
Quen inventou as candeas?
Conta a historia que foron inventadas entre os séculos XIII y XIV a.C. polos exipcios, que as facían con ramas embarradas con sebo de bois ou cordeiros.
Pero tal e como as coñecemos agora, comenzáronse a fabricar na Idade Media,
Orixe grego
Algúns cren que a tradición comezou na antiga Grecia, cando a xente traía pasteis de mel adornados con candeas acendidas ao templo de Artemisa, a deusa da caza.
As candeas acendíanse para que brillaran como a Lúa, un símbolo popular asociado con Artemisa.
Acendemos candeas e as poñemos na parte superior dos nosos pasteis de aniversario
na celebración de cada ano preciado das nosas vidas.
Orixe alemán
Con todo, no XVIII, no 1700, os alemán tiñan a tradición de comer pastel nos aniversarios, especialmente cando o bebé celebraba o seu primeiro ano de vida, un festexo chamado ‘Kinderfest‘, sobre o pastel colocábanse dúas candeas, unha para representar
a luz da súa vida e a outra que simbolizaba os anos vindeiros.
As chamas debían estar acendidas durante todo o día e eran cambiadas cando quedaban consumidas. Ao final da xornada apagábanse dun sopro.
Creíase que o fume que despedían as candeas ao se apagar axudaba a
levar a Deus o desexo pedido durante o aniversario.
PARA O POBO CRISTIÁN
TRADICIÓN DAS CANDEAS NA IGREXA
A luz sempre tivo un significado moi profundo para o ser humano.
Como os primeiros cristiáns no tempo das persecucións non se atrevían a se reunir senón pola noite e a mayoría das veces en certos sitios subterráneos, miráronse obrigados a utilizar cirios para celebrar os santos misterios.
Nas nosas igrexas hoxe, acendemos candeas ante unha imaxe sagrada.
Acender unha candea votiva tamén expresa o desexo de confiar as nosas palabras e pensamentos ao Señor, á Virxe, aos Santos. É un pedido de axuda,
unha luz que ilumina a vida dende arriba,
quizais nun momento no que se loita na oscuridade.
No Sagrario
A LUZ DO ALTÍSIMO
A luz do Sagrario indica a presencia de Cristo dentro del.
Unha luz inagotable que permanece acendida mesmo cando abandoamos a igrexa,
E mandarás aos fillos de Israel que che traian para o alumeado aceite puro de oliva batido, para que a lámpada arda sempre.éxodo 27: 20
Na Oración
A luz significa a oración, que se ofrece con fe, entrando na luz de Deus. Tamén mostra adoración e o desexo de permanecer presente nesa oración, aínda mentres se continúa co día.
Nas procesións
Estes van acompañados dun importante cortexo de penitentes ou nazarenos, vestindo o hábito da confraría, portando cirios ou cruces, ademais de farois, estandartes, así como mulleres de "mantilla" e acompañamento musical.
Lucernario
Dese lume acéndese o Cirio Pascual, unha gran candea que simboliza a
Xesucristo Resucitado.
Acto seguido, comeza a procesión do sacerdote e os ministros, e os fieis que agardan dentro do Templo acenden as súas candeas propias da chama do Cirio a medida que o diácono avanza co cirio en alto pola nave central do Templo.
VIDA ETERNA
Nos Enterros
A capela ardente confórmase xeralmente por dúas filas de tres cirios cos seus respectivos candeeiros, colocados paralelamente a ámbolos dous lados do cadaleito co cadáver do defunto (tamén poden ser catro colocados un en cada esquina do catafalco, isto depende da dignidade); un reclinatorio aos pés do defunto para quen desexen orar; e un crucifixo na parte anterior ao mesmo cadaleito; estes dous últimos elementos adoitan darse en velorios católicos ou protestantes, neste último caso é unha cruz espida.
No sacramento do Bautismo
